ئاواره یک له غوربت دا(آواره ای در غربت).

خا که لیَوه

کورده گیان یاخوا جیَژنت پیرَوز بیَ               به هاری ژینت جَیژنی نه وروز بیَ

چه ند دلَگوشایه خاکه لیَوه که ت                  پیرَوزه ره نگه شاخو کیَوه که ت

بانه مه ِر

مانگی با نه مه ِر له کورده واری                  به هشت له دنیا خوَی داوه دیاری

که ژپَوشی له گولَ چادری سور و زه رد         هاره ی هه لدیَران:ده رمانه بَو ده رد

جوَزردان

ره نجبه ر با به سبیَ سه یری گوَیسوانان         له ده ستی توَ یه چاوی ئه عیانان

وا جوَزه ردانه و :کوَچی به هاره                   سه ره تای ره نجی مامی جوتیاره

پوشپه ِر

یا خودا هه ر که سِی کوردی خوَش نه ویَ        وه ک پوشی پوش په ِر به روداکه وی

به داسی مه ردی پالَه ی کوردستان                بیده ن له تایه بوَ ساردی زستان

گه لاویَژ

گه لاوَیژه که ی به ختت له ئاسوَ                    ده رکه وت.چابونه بوی :ره نجه روَ

نرخی ئه م مانگه پاره ی گیانه                       جیَژنی سه رسالَی کوَمه لَی ژیانه

خه رمانان

واره نجی سالَیَت ها توَته به رهه م                  روژی ماوه زوَرن ،نه بی که تره خه م

ئه مسالَ توَ نه که ی بوَ سالَی دوایی                 مانگی خه رمانان ده که ی گه دایی

ره زبه ر

ره زمان ها ته به ر،له خه م بوین رزگار             ره زبه ر به خیَربیَی بَوکوردی هه ژار

پرِ بو له میوه ئه م ده رو ده شته                       راستی کوردستان ویَنه ی به هه شته

خه زلَوه ر

دوژمنمان بمرن به ده رد و به لَا                      وه ک به خه زه لَوه ر داده رژیَ :گه لا

ئاور دو داخه کورده زستان دیَ                       به فر به ریَوه ،بوَ کوردستان دیَ

سیخوار

سیخوار خوَی نواند له به رپه ساران                 سه رما هات ،درِا به رگی هه ژاران

نا. نا.تَو مانگی دلَخوَشیو شادی                        تیَت دا هه لَکرا :ئالای ئازادی

به فرانبار

وا به فرانبار رو گر ژو:تالَه                              کورده گیان وه ختی خزانه مالَه

هاوین په یدا که،ئه مروَ بی پوَشه                      پیاو به ئیَرو بیَ؟ زستانیش خوَشه

ریبه ندان

ریبه ندان گه رچی ریگه به ندانی؟                    گلیَنه ی چاوی گه لی کوردانی

له نیَو مانگاندا جوانو روسوری                       له تَودا کرا جیَژنی جو مهوری

ره شه مه

ره شه مه........نامه ی به هاری هیَنا                کوَچی به خیَلَی سه رمایه لیَنا

رنوی روخاندن:توپَخانه ی شه ماَل                  کورده دلَخوَش به.نه ما ژینی تالَ

..................................................

نامراديک

لاو ه کان گه وره کچان نازاران         دلبه ران ،دلته ره کان،دلداران

ده مه رون تاو بمينن ليره                  فاتحاييک بخونين خيره

له نيو ئه م گوره هه ژار نيژراوه          زورله ريي ئيوه جه فا ي کيشاوه

ژيني خوي کرده فيدا خوشي کورد        له ريي ئازادي به ناکامي مرد

تو خودا کاتي که ئازاديو سه ند       ره گه زي خون مژه کانو هه لقه ند

کيژو کور هه ر چي به لاما لادا           پيم بلي و پا يي به قه برم دادا

ئه  هه ژار به سيه تي مردن هه سته   موژده بي مه وته نه کت سه ربه سته

ماموستا نه مر...هه ژار

...........................................................................................................

به ده ربه ده ری یان له مالی خـــوم                           له خاکی عرب،له ئیرا ن و روم

کوک و پوشته بم، روت و رجال بم                           کوشکم ده قات بی، ویرانه مال بم

ثاز و رزگار بم شادان و خندان                                   یان زنجیر له مل له سوچی زندان

ساغ بم جحیل بم بگرم گوی سوانان                             یان زار زار له نخوش خانان

دانیشم له سر تختی خونکاری                                       یان له کولانان بکم هژاری

کوردم و له ریی کوردو کورد وستان                        سه ر له پیناوم گیان له سر دستان

به کوردی دژیم به کوردی دمرم                                  به کوردی ده یدم وه رامی قه برم

به کوردی دیسان زیندوه ده بمه وه                             له و دنیایش بو کورتی هل دچمه وه

ماموستا  هه ژار

......................................................................................

سوسن متولد شهر قصر شيرين درکرمانشاه بود و در همون جا بيمارستانی به اسم سوسن ساخته که پيش ازباز شدن انقلاب می شه و هيچوقت ( گويا) استفاده نمیشود. سوسن در طول زندگيش به خيلی ها کمک کرد – گفته می شه که خرج چند دانشجو و کودک بی سرپرست رو در ايران می داده و هر وقت به نيازمندی بر می خورده بهش کمک می کرد. در مصاحبه ای که خانم سوسن سالها قبل با بی بی سی داشت ( با مهتاب )، گفت که اسم اصليش مهناز بوده ولی در شناسنامه بعدی اسمش رو به گل اندام تغيير میدهد. در سن ۵ سالگی پدر و مادرش رو از دست میدهد و از اون به بعد به تهران مياد تا و در خانه عمه اش زندگی کند و از سن ۱۲ سالگی خوانندگی رو شروع میکند. مصاحبه با سوسن سوسن: " من تو تهران پيش عمه ام و بچه هاش زندگی می کردم و از اينکه شوهر عمه ام بين منو بچه هاش استثنأ قائل می شد، من خيلی ناراحت بودم و می رفتم خونه همسايه با بچه هاش بازی می کردم.همسايمون يک خانمی بود که تو يک کاباره ای می رقصيد و می خوند، دائمأ آهنگهای روز رو می خوند ومنم باهاش زمزمه می کردم. يکی از اولين آهنگهائی که خوندم و ياد گرفتم اين بود: من جام دست اين و آنم جوانی شد بلای جانم در اين جهان ياری ندارم من با کسی کاری ندارم. يکروز اين خانم منو برد به اون کاباره که اسمش سوسن بود، يک زير زمينی بود تو لاله زار. خانمه منو چند بار برد اونجا و بعدش ديد که صدام خوبه بهم گفت بيا اينجا بخون. آقای خدائی يادش بخير اسممو اونجا گذاشت سوسن. در حالی که اسم اصلی من مهناز بود و تو شناسنامه جديدم هم اسممو گذاشتم گل اندام.خلاصه اينقدر کوچيک بودم که قدم به ميکروفن نمی رسيد. يه پله می گذاشتن زير پام که برم بالاش بخونم . مردم خيلی صدای منو دوست داشتن و تشويقم می کردن. منم امر بهم مشتبه شد و گفتم می خوام خواننده بشم. در اثر کار تو"کاباره سوسن" مورد غضب خانواده بودم . پسر عموهام يک شب آمدن کلوپ و گفتن "سرتو می بريم " کار به کلانتری کشيد(کلانتری ۹). و رئيس کلاتنری گفت که مسئله ای نيست اين دختر ديگه جزو خانواده شما نيست. بعد از اون کاباره هم تو راديو نيروی هوائی کار کردم و از اونجا مشهور شدم." گويا اولين همسر سوسن همان رئيس کلانتری بود. خانم سوسن پيش از سالهای تنهائی در لس آنجلس دو بار ازدواج کرده ولی بعلت مخالفت همسران با کار خوانندگی، از آنها جدا شد. يکی از شاعران معاصر هم برای سوسن شعری سروده به نام " اين سوسن است که می خواند" سوسن:" من يادمه که هر جا می رفتم آهنگم رو می شنيدم حتی توی داهات. آهنگهای " سفر" و " نميشه" حدود دو ميليون نسخه فروش کرد. و اين صفحه ها زندگی منو عوض کرد." رفتی تو با بار سفر از خونه ما خاموش و سرد بی تو شد اين کاشونه ما رفتی سفر ای بی خبر از ماتم دل جای تو شد غم همدم وهمخونه ما هرجا می رم يادت هميشه هرگز ازم جدا نميشه هر چند که اين سفر کوتاه اما دلم رضا نميشه . تو در اين سفر خدايا ز بلا نگه بدارش که دل اميدوارم به خيال او نشسته . . . . . . فقط آرزوم همينه که تو از سفر بيائی نکنه يه وقت بميره دلم از غم جدائی بعد از انقلاب خانم سوسن حدود ۲۰ سال پيش به آمريکا مهاجرت کرد. به گفته دوستانش در اين سالها بسيار تنها بود و حتی همسری هم نداشت. به زمين می خوره و دست راستش می شکنه ولی برای درمان اين شکستگی کاری انجام نمی ده و در نتيجه دردهای شديدی رو در بازوی خود حس می کنه و با رو آودرن به مشروب زياد و مسکنهای قوی سعی می کنه که درد رو آروم کنه. گفته می شه که اين زياده روی باعث ضعف بدنی خانم سوسن می شه.تا اينکه حدود يک ماه پيش تصميم می گيرند که دست ايشون رو در بيمارستان مترو در لس آنجلس عمل کنن. آخرين عمل عمل طولانی بوده و حدود ۸ ساعت طول می کشه. حال خانم سوسن هم بعد از عمل خوب بنظر می آمده ولی گويا بخاطر افراط در الکل بدنشون واکنش نشون ميده که در نتيجه اش سه روزپيش قلب ايشون می ايسته ولی دکترها با دادن شوک الکتريکی دوباره ايشون رو به زندگی بر می گردونن. آقای مهدی ذکائی سردبير مجله جوانان درلس آنجلس از روزهای آخر زندگی سوسن می گه: "بعد از سکته سه روزی هم حال سوسن خوب بود. من خودم ديروز صبح ( ۳ ماه مه ۱۴ارديبهشت) باهاش تلفنی صحبت کردم . ولی بعد از ظهر ساعت دو و پانزده دقيقه قلبش می ايسته و دکترها هم کاری نمی تونن انجام بدن و در بيمارستان فوت می کنه." زندگی در گاراژ سوسن در سالهای آخر با تندگستی در لس آنجلس زندگی می کرده. مهدی ذکائی : "تأسف آوره که به شما بگم که سوسن  شش ماه  بهمراه اسبابش در گاراژ خانه يکی از دوستانش در لس آنجلس زندگی می کرد ولی دراين آخر دوستانش آپارتمان کوچکی رو براش فراهم کرده بودن و سوسن تازه به اونجا اسباب کشی کرده بود." در اين سالهای آخر سوسن در کاباره رستورانهای ايرانی گهگاهی برنامه اجرا می کرد. ولی اخيرأ شرکت ترانه به سوسن پيشنهاد داده بود که مجانأ آهنگهای جديدی رو براش ضبط کنن ولی عمرش کفاف نداد. روز يکشنبه که برابر با روز مادر هستش قراره که سوسن رو در لس آنجلس به خاک بسپارن، مراسمی برگزار خواهد شد که شما رو ازش باخبر خواهيم کرد .

 ..........................................................................................................

روز خوش دختران....

یک شعر از : عبد الله پشیو
ترجمه : حسن اشعری - نقده

روز خوش ،
دختران قرن آینده !
روز خوش ،
پسران قرن آ ینده
بمانید چشم به راه من ،
هرچند دورم از شما...
برسر پیمانم هنوز
تاب نادیدنتان نیست مرا
مپرسید کی ،
مپرسید چون ،
مپندارید پشیمانم .
شاید
به هنگام نوروز
به سان ریشه ی گیاه
برفراز تپه ی ملا مروان
زندگی را زسر گیرم
شاید یک شب
همراه برق آذرخش
باز آیم
چون شبح پرچم بک نفس
پیش چشمان به اهتزاز در بیایم
شاید ازپی رگباری باران بهاری
دردامان سپیداری
به سان قارچ برآیم از دل خاک
یا درکشتزاری متروک
برویم چون خوشه ی جو،
در غوغای پای کوبان
روم در قلب ازدحام
به ناگه گیردم دستی
دست دختر هم رقصی .
روز خوش،دختران قرن آینده
روز خوش، پسران قرن آ ینده ،
چون رسید لحظه ی دیدار
بخوانیدم بر سفره ی لبریزتان
که طعم اشک و خون نمی خیزد ازنانتان
باشد یک شب به آرامی
بیاسایم دربستر خوابهایتان
به هرکجا سر کشیدم به زندگی در این جهان
ماوای من
یا کلک بود روی امواج
یا شاخه ای تک افتاده در سیه باد.
فقط یکبار بگذارید
روز روشن بر لب راه
فارغ از فتوای شیخ و رخصت خانان
رها از ترس ، بی خیال طعنه ها
درآویزم به اندام دختر کردی
عطر نرگس بیفشاتد نفسهایش
دستانش طعم و بوی خاک
روز خوش ،
دختران قرن آینده...
روز خوش ،
پسران قرن آ ینده
دستم به دامان
چون در رسد آ ن روز
روز ر وییدن یا برآمد ن
مرا پساپورتی دهید
هرچه که باشد مهم نیست
بلند بالا یا میان قد
آنسان که دلخواه شماست
زرد گونه یا که قرمز
بنفشه ای و یا آبی
ویا سیاه همچو قطران...
به درازای زندگی حسرت به دل ماندم
تنها یک روز
در جیب خود داشته باشم
شناسنامه ی میهنم

یک نظر 

نوشته شده توسط هاوره.....پنگه. در چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386 ساعت 16:9 موضوع | لینک ثابت